ਸਰਵੈਂਟਸ ਆਫ ਦਾ ਪੀਪਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਲਾਲਾ ਲਾਜਪਤ ਰਾਏ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸਮਾਜ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਲਾਲਾ ਲਾਜਪਤ ਰਾਏ ਅਤੇ ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਲਾਲ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵੀ ਪੰਡਿਤ ਜਵਾਹਰ ਲਾਲ ਨਹਿਰੂ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕਰੀਬ ਸਨ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਵਦ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇਸਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਦ ਇੰਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਸੀਨੀਅਰ ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਦ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੇਲ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ। ਵਦ 1964 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਸਾਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਲ 1966 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਲਾਲ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਅੰਕੜੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਲੋਕ ਭਿਖਾਰੀ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਝਲਕ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਿਖਾਰੀ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਦਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਢੰਗ ਵਜੋਂ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਸਯੋਗ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਦ ਫਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫਟੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੀਜ਼ਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਭਿਖਾਰੀ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਤਿਅੰਤ ਮੌਸਮੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨੰਗੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣਾ ਦਿਲ ਕੰਬਾਊ ਹੈ। ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਟੋਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਮੰਗਣਾ ਵੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਾਹਜ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀਲ੍ਹ ਚੇਅਰ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਗਤਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਝੁੱਗੀ-ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਫੁੱਟਪਾਥ 'ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਤਿਅੰਤ ਮੌਸਮੀ ਹਾਲਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਿਖਾਰੀ ਅੱਤ ਦੀ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਕਾਰਨ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਓਨੀ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਚੰਗੀ ਰਕਮ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹਨ। ਵਦ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਵਦ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਵਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਸ ਘਿਣਾਉਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰ। ਬਹੁਤੇ ਪੈਸੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਜਿਹੇ ਭਿਖਾਰੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਭੇਜਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਭਿਖਾਰੀ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਜਿਹੇ ਭਿਖਾਰੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ ਅਤੇ ਵਦ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਦ ਫਿਰ ਵੀ ਭੀਖ ਮੰਗਣਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਵਦਨਾਂ ਲਈ